Jest mi po prostu bardzo przykro.

Z góry przepraszam, że dopiero dziś zamieszczam swój pierwszy wpis, ale pracy jest po prostu mnóstwo! Wystartowaliśmy w piątek, spełniło mi się nasze marzenie, powstało RADIO SPORTOWE, prawdziwe RADIO SPORTOWE! Razem z moimi kolegami, codziennie, bardzo sumiennie przygotowujemy się aby te godziny spędzone z naszym radiem nie były godzinami straconymi:) Oczywiście, popełniamy błędy, ale pamiętajcie proszę, że jesteśmy bardzo młodą ekipą, wciąż nabieramy doświadczenia, a co najważniejsze jesteśmy PASJONATAMI sportu :)!

Jak już zapewne zdążyliście zauważyć "moim życiem" jest siatkówka i tennis. Gwarantuje, że tych dwóch dyscyplin nigdy w naszym radiu nie zabraknie:). Skąd tennis? Hmm mając 12 lat zachorowałam na świnkę, zima w pełni (styczeń), a w telewizji tylko Australian Open. I tak się zaczęło:) Od finału AO, w którym triumfowała trzeci raz z rzędu Martina Hingis, śledziłam każdy jej krok. Tak zrodziła się moja miłość do tennisa. To już w sumie 10 lat, oczywiście były momenty zwątpienia, ale dziś kiedy jestem jedyną prezenterką wśród tego zacnego, męskiego grona wiem, że było warto:).

Siatkówka przyszła do mnie trochę później. Dokładnie w 2003 roku, podczas ME siatkarek w Turcji. Pamiętam ten finał, jakby to było wczoraj. To jedyne spotkanie, które zdecydowała się pokazać telewizja Polsat, tą fenomenalną grę naszych siatkarek.
Patrząc na to co obecnie dzieję się z Polską reprezentacją, jest mi po prostu bardzo, bardzo przykro. Nie chodzi o porażki, bo jak mówiłam dziś na "ocenę" naszych siatkarek przyjdzie pora po ME w Polsce. Wspominałam o Dorocie Świeniewicz, że wróciła po to by pomóc, by doradzić tym młodym, jeszcze niedoświadczonym koleżankom. Jak mówił przed turniejem trener Matlak, Dorota przyjechała na zgrupowanie za własne pieniądze, grała za darmo. Jak "pseudo" fachowcy mieli prawo krytykować Dorotę Świeniewicz? Jest mi wstyd, wstyd bo zamiast doceniać, próbować zrozumieć, jesteśmy w stanie tylko krytykować. Krytykować i to kogo? Dwukrotną mistrzynię Europy, MVP ME w 2005 roku, gdzie dokonaliśmy rzeczy niemożliwej, nasze siatkarki obroniły tytuł.
Trener Jerzy Matlak wciąż powtarza, że nie buduje. . . a składa z kogo może ten zespół. Jak w takiej sytuacji mamy wymagać aby Polska zdobyła medal, ba. . złoty medal, już za dwa miesiące. Czy "fachowcy" uważają, że właśnie bez Doroty, bez prawdziwej kapitan zespołu nasze Panie będą grały lepiej? NIE!!! Jak mówiła sama Dorota Świeniewicz, w końcu panuje w naszej kadrze "fajna" atmosfera są warunki do pracy, I CO Z TEGO PYTAM?

Zamiast krytykować powinniśmy pomyśleć co zrobić, co zmienić w tym systemie szkoleniowym, aby takie sytuacje nie miały miejsca. Zmiana pokoleń jest konieczna, ale czy musi to odbywać się takim kosztem? Czy znowu jak w przypadku męskiej reprezentacji będziemy czekać na kolejny sukces ( przypominam 1974 rok, Mistrzostwo Świata a dwa lata później ZŁOTY medal olimpijski ) kolejne 30 lat? Oby tak nie było.
Czy jestem przewrażliwiona?! Szczerze, jestem bardzo ciekawa czy podzielacie moje zdanie. Czekam na e-maile.